Sabrina en Almar ontdekken...........

Vulkaan Masaya in de avond en onze terugvlucht

Dinsdag avond hebben we tot redelijk laat voor ons, ongeveer 22.00 uur, met 3 Canadezen zitten lachten. 2 tandartsen en 1 haar vader. De meest vreselijke verhalen kwamen op tafel. De 2 vrouwen waren in Jiquilillo om de arme plaatselijke bevolking hun tandartswerk aan te bieden. De vader kwam mee maar wist zelf niet hoe te helpen. Zijn rol had hij die dag gevonden (na een week)! We mochten komen kijken maar deze interactie met de plaatselijke bevolking ging ons iets te ver.

De volgende ochtend gingen wij op pad naar Masaya. De vulkaan waar wij aan het begin van de vakantie waren geweest en lava hebben gezien. Nu willen wij dit ook zien in de avond.

Na een toeristische weg die langs het Managua meer gaat worstelden wij ons door de stad zelf. Overal kwam verkeer vandaan. Regels zijn er maar auto’s zonder lichten maken het wel een stuk lastiger. Richting aangeven en remmen zie je dan niet.

Veilig de plek van bestemming bereikt. De avond eerst 20 minuten in de file gestaan richting de vulkaan. Er zijn er meer die een bezoek brengen blijkbaar. Wij waren er om 18:00 uur. Achteraf blijkt dat wanneer wij om 19:00 uur waren gegaan direct door hadden gekund.

Wanneer je bij de krater aankomt zie je een grote oranje gloed voor je. Alsof de lava tot het randje staat. Maar bij de rand is het nog steeds wel ruim 100 meter dieper. Een indrukwekkend gezicht.

Klik hier voor de foto

De volgende ochtend zijn we naar Managua gereden naar het laatste hotel. Hier aan het zwembad gezeten en wat rond gelopen. Morgen weer via Houston Texas naar huis. 3 uur richting de VS en ruim 9 uur naar het koude Nederland. Zal wennen zijn na 2 weken meer dan 30 graden en geen regen.

Mocht je Midden Amerika willen leren kennen ga dan naar dit land. Het is erg veilig, zeer goedkoop en nog zoals Costa Rica was zo’n 15 jaar geleden. Ga voor het landschap en het leren kennen van het vriendelijke volk. De natuur is hier helaas op erg veel plekken zwaar weg gekapt en waar het nog is, is het zeer moeilijk te bereiken. Maar dit maakt het land niet minder mooi om te ontdekken. De bevolking is heel vriendelijk en behulpzaam. Ze verwachten er weinig tot niets voor. Avontuurlijk maar direct voelt het een beetje alsof je thuis komt. Waar er natuur is geniet ervan. Wij hebben onze droom met de schildpadden waar mogen maken. Van ei leggen tot uitkomen en naar zee. Dit zal niet lang meer duren voordat het meer aan banden wordt gelegd, en terecht!

Jiquilillo (Noord West Nicaragua)

Klik hier voor de foto’s van de afgelopen dagen

Gisteren zijn wij stiefouders geworden van 71 jongetjes en meisjes. Hoeveel van ieder weten we niet. We moesten ze zelf uitgraven en wassen. In de middag hebben we ze de wereld in laten rennen de oceaan in. Het zijn de 3 tot 5 centimeter versie van de Zwarte schildpad.

De eieren van deze schildpad worden door de lokale mensen opgegraven. Al jaren en verkocht. Eerder aan opkopers verderop in een grotere stad. Deze verhandelden ze weer om te eten en andere zaakjes mee te doen. De lodge waar wij nu zitten in Jiquilillo (spreek uit: Hikke lillo) koopt de eieren nu en broed ze uit en wij mochten een nest dat toevallig uitkwam naar zee brengen. Het uitgraven van de schildpadden midden op de dag was behoorlijk zweten.

Vanochtend vanaf 4 uur een rondvaart door de delta hier in de buurt met een bootje door de mangroven. We hadden ook iets anders kunnen doen, niemand die ons zou vinden. Maar we hebben boven op een berg de zon op zien komen met een mooi uitzicht over het gebied met weer 2 rokende vulkanen. Helaas zijn er naast reigers weinig andere vogels te zien hier. Veel voedsel is weggevist en de mangroven worden ook hier bedreigd. Wat er is is mooi maar qua dieren zeer beperkt. De mooiste dieren hier zijn de pelikanen die de hele dag langs vliegen in kleine groepjes.

In de ochtend hebben we gekochte eieren mogen begraven waar over 45 tot 60 dagen hopelijk weer nieuwe schildpadden uitkomen. Zo staan er nu bijna 50 nesten met gemiddeld 100 eieren in verschillende stadia rijp te worden.

De middag nog wat zon opgesnoven en gezwommen in de oceaan met een zeer sterke stroming.

La Sombra Ecolodge en Estelí; Noord Nicaragua

De tweede dag in Las Penitas hebben we in het dorp zelf doorgebracht. Het stelt weinig voor maar in de ochtend kwamen de vissers met hun buit het strand op. Met name roggen van circa 1,5 meter breed hadden ze gevangen. De zijkanten werden eraf gesneden en gewassen in het zeewater. De romp die overbleef werd opzij gegooid. Restanten van de vis werd door de kinderen mee gegooid naar elkaar waarop de Fregatvogels afkwamen en de vis uit het water stalen.

De middag wat aan het strand gelopen en ons voorbereid op de koninginnenrit van morgen. Naar het bergachtig noord oosten van Nicaragua, La Sombra Ecolodge.

Klik hier voor de foto’s van La Sombra Ecolodge

De route naar La Sombra ging eerst door het drukke Leon. In de smalle straten stoppen de taxi’s en riksja’s waar ze willen, gooien de deur open (als ze deze hebben), beginnen te rijden wanneer ze willen, fietsers slaan af en op dat moment kijken ze of er nog iemand aankomt, vrachtwagens die niet op tempo komen enzovoorts. Af en toe is het goed opletten maar we kwamen er redelijk snel omheen op het moment dat we zagen dat de doorgaande weg dwars door een markt ging. Omkeren en door de zijstraten van oud en arm Leon. Af en toe weer zwaaien naar iemand want daar krijgen ze een brede lach op hun gezicht.

De weg van Leon naar Matagalpa wat een geasfalteerde gaten kaas. Erg rustig gelukkig want je moest tussen de gaten over het asfalt proberen te rijden. Het zou anders wel eens einde band op zijn minst kunnen zijn. Halverwege kwamen we bij een rotonde waar niemand reed en de weg van niets naar nergens ging. Met dit asfalt had je erg goed de gaten kunnen dichten en meer. Dit keer niet gesponsord door de EU wat in andere landen weleens het geval was.

Matagalpa zijn we stapvoets doorgekomen, hier is het een gebruik om de doorgaande weg dwars door de steden te laten lopen. Ten oosten van Matagalpa reden we de bergen in. Flink glooiend met veel bebossing en overal wonen mensen in houten of stenen huisjes met metalen golfplaten. We reden nu echt het achterland in welke voornamelijk bestaat uit koffie- en tabakplantages in de bossen over de heuvels heen.

Ecolodge La Sombra ligt verder het achterland in en is via een echte onverharde toegangsweg te bereiken. Een echte Ecolodge waar het ruikt naar verschraald bier door het wassen van de koffiebonen en waar in de avond het licht volop schijnt wanneer er geen stroom onderbreking is. We hebben geen telefoon of internet. Wat een rust om van de buren geen gepingel te horen.

Vanuit ons houtenhuisje hebben we ver uitzicht over het bergachtige landschap. Helaas is er door de drukte van de koffieplantage weinig dieren activiteit te zien. Wat kleine vogels en vlinders. Aan het eind van onze aankomst dag hebben we een kleine kwekerij van de Roodoogmakikikker bezocht op het landgoed. De eerste ochtend hebben we een paar luiaards gezien en 1 met een jong. Een trosje vleermuizen hingen in een struik, een slang over het pad en in een kas wat vlinders mogen bekijken tijdens een wandeling door de bossen en de koffieplantages waar het stikt van de muggen.

Nicaragua is een mooi maar arm land en heeft als groot nadeel dat het vol zit met muggen. De Deet uit Nederland werkt voor geen centimeter. Dus hier wat “Off” ingeslagen. Ruikt lekker en werkt wel.

zondag 26 november 2017

De middagwandeling van vrijdag in La Sombra ging naar een waterval. Een mooie waterval welke via een lastig en af en toe blubberig pad te bereiken was. Maar voor ons het hoogtepunt was de zoektocht naar de Brulapen. Over het stenen pad langs huisjes van plastic en golfplaat van de boeren die wortelen en sla verbouwen kwamen we aan in een bos waar hoog in de boom, gelukkig de hoogste die je kon vinden, 5 brulapen zaten. Onze gids Jose vond ze door hun gebrul na te doen waarop deze leken te reageren.

Toen we weer op weg terug gingen zagen we dan eindelijk, ver weg, onze eerste Toucan. Hier hadden we er iets meer van verwacht te zien.

De avonden doodden we met stroomstoringen en gokken hoelang deze weer ging duren.

Deze vakantie bestaat uit wat ongeluk. Op een van de eerste dagen stopt onze zaklamp ermee. Zou handig zijn geweest in La Sombra want we wisten dat daar de stroom wel eens uit zou vallen. Vervolgens valt onze batterijoplader voor de fotocamera’s en werkt het verstel knopje niet goed meer om de batterijen op te laden. En onze fotocamera stelt niet goed scherp waardoor eenvoudige foto’s niet scherp worden. En tot slot gaat Almar ook kapot. Iets verkeerd gegeten zaterdagochtend en in de middag, ondertussen weer in de bewoonde wereld in Esteli, een relatie met de toiletpot. Voor vandaag wilden wij eigenlijk naar Somoto Canyon, maar dan moet je behoorlijk fysiek aan de bak. Het is lastig te bereiken en ook de wandeling gaat met veel klouteren. Met Almar als vaatdoek gaat dit niets worden.

En nu zitten we voor ons huisje aan de Stille Oceaan te typen met de zonsondergang in de zee voor ons. Helemaal in het Noord westen van Nicaragua. Waar de kinderen spelen met autobanden op het strand, de vissers in houten bootjes de zee op gaan en er onder bananenbladeren daken geslapen wordt. Het leven bevindt zich hier tussen de kokosbomen op de zandwegen en aan het strand. Erg warm maar zo puur Nicaragua.

Oude hoofdstad Leon en vulkaan Momotombo

Met het geruis van de Stille Oceaan zijn wij gisteren in slaap gevallen. De zonsondergang vanaf ons balkon was geheel onbewolkt.

De volgende ochtend ging de wekker: “ALMAR!!” Er vliegen hier in de omgeving behoorlijk wat muggen maar om zo hysterisch te reageren. Sabrina zat rechtop in bed. “Waarom zo’n paniek om een mug?” Het bleek iets groter te zijn, een Vleermuis. Op Sabrina haar kussen was een vleermuis geland en ook nog in onze klamboe. Hoe dit dier erin is gekomen….. Het beestje probeerde eruit te komen maar dat lukte niet. Met een handdoek hebben we het dier gevangen en weer leren vliegen.

Nog even liggen kijken vanuit ons bed naar de oceaan en toen onder de koude douche en ontbijten. Om 9.00 uur wilden wij in Leon, de oude hoofdstad” zijn.

Klik hier voor de foto’s van vandaag

De stad staat bekend om zijn hitte en dat klopt. Om 9 uur zweet je al. Nadat we de auto midden in de stad hadden weggezet was stop 1 de Kathedraal van Leon. Een wit gebouw en deels zwart uitgeslagen met koepels op het dak. Het dak kon je op. Hier had je uitzicht over de stad en de omliggende vulkanen waarvan er minimaal 1 goed rookt, de Momotombo. Je ziet ook een continue smog over de omgeving hangen van de rook.

Leon is met zijn oude kleurrijke gebouwen en drukte een echte Midden- en Zuid Amerikaanse stad. Druk maar erg gemoedelijk. Veel oude straatjes en ook hier weer de paard en wagens en riksja’s. Wel minder dan in Granada. Uiteraard na veel nauwe straatjes en de mensen doorkruist te hebben kom je bij verschillende kerken. Barok en Neo nog iets stijlen enzovoorts. Het ene interieur is nog meer kitscherig dan de ander. Ondanks de vele mensen en het verkeer doen deze steden erg ontspannen en zeer vriendelijk aan. Het is een erg prettige drukte.

Na onze wandeltocht van kerk naar gebouw naar plein naar muurschildering wilden wij een werkende vulkaan van dichtbij bekijken. Als eerder beschreven hebben wij de Momotombo vanaf de oever van het meer van Managua bekeken met zijn rookpluim.

Op de weg terug naar ons kasteeltje, wat er een beetje uitziet als de molens van Don Quichot maar dan zonder wieken en met palmbladen dak (eigenlijk heeft die Don er niets mee te maken) zagen we een andere vulkaan rook uitbraken. Dit was vanochtend nog niet………

Playa El Coco en La Flor en naar Las Penitas

Vandaag op weg naar de kust aan de stille oceaan en onze route de volgende dagen naar Las Penitas:

Klik hier voor de foto’s

Vroeg van ons uitgebreide ontbijt genoten en op pad naar het schildpadden strand: Playa La Flor. Een half uur onder San Juan del Sur, het Zandvoort van Nicaragua. Maar eerst…… tanken. Dit gaf toch wel wat uitdagingen. Langs de route zijn niet erg veel tankstations. Maar dit werd goed gemaakt met de literprijs. 32 hele Cordobas per liter! Of te wel 95 euro cent. Gooi maar vol! En ook hier weer een heel vriendelijke Nicaraguaan. Zeer behulpzaam en lachen met begroetingen. Ondanks ons erg gebrekkig Spaans en zijn slechte Nederlands is de sfeer goed te noemen.

De weg langs het meer van Nicaragua was erg groen, bebost en veel landbouw tussendoor. De Panamericana is redelijk druk maar goed door te rijden. Door kleine dorpjes met eenvoudige betonnenhuisjes maar ook echt nog huisjes van golfplaten. De wegen zijn verder best goed te doen en veel geasfalteerd. Maar even van de hoofdweg af en je kan verrast worden met mindere wegen.

In het meer van Nicaragua is een eiland gevormd door 2 vulkanen. Deze zijn vanaf de oever waar wij reden goed te zien. Eén van de twee heeft een bijna perfecte vorm zoals je deze zou tekenen.

Hierna naar Playa El Coco waar wij 2 nachten verblijven. Hier willen wij de Olive Ridley schildpad zien. Een bedreigde schildpad die met wat geluk in heel grote getalen aan land komt om eieren te verstoppen op het strand. Maar eerst het strand verkennen. En het is mooi. Erg weinig mensen, wat locals en bijna geen bebouwing. Warm zeewater en weer. Wat een kust! Hier gaan we 2 dagen van genieten.

Om 20.00 uur mochten we dan eindelijk naar het buurstrand La Flor. 400 cordobas betaald en we mochten het strand op met een rood licht. Even wennen aan het licht en we struikelden bijna letterlijk over de schildpadden. De Olive Ridley, de kleinste reuzen schildpad van maar circa 45 kilo. We hadden de hoop 1 ei-leggende schildpad tegen te komen. Het strand en de branding lag vol met deze dieren. Overal waar je kon kijken lagen schildpadden. Achter onze 1 mocht gerust 3 nullen geplaatst worden. Een ontelbare hoeveelheid. Wij hadden het geluk getuige te zijn van een “Arribada”. Dit is het onvoorspelbare verschijnsel dat een paar dagen duurt en ze met misschien wel duizenden tegelijk aan land komen. En wij mochten er rustig tussendoor lopen. Met 1 keer een blinde schildpad die tegen ons aan liep. Wij moesten uit de weg en gelijk hebben ze. Hiervoor kwamen wij onder andere naar Nicaragua.

Zondag 19 november

Een hele dag rond het strand gelopen, gezeten, gegeten en gedronken. Maar vooral gezwommen in de zee. Even een dag relaxen.

Maandag 20 november

Een lange rit voor de boeg. Langs Managua omhoog. De wegen zijn verrassend goed geasfalteerd. Af en toe wat op onthoud door weg werkzaamheden maar een gemiddelde van 50km per uur halen we. En dat is ook wel nodig. We moeten bij Las Penitas aan zien te komen. In het noorden van Nicaragua nabij Leon, de oude hoofdstad.

Tussendoor stoppen we nog even in El Velero, een spookdorpje. Maar zo spookachtig is het niet meer. Na de beveiligers gepasseerd te zijn zien we aan het strand een zeer groot hotel gebouwd worden. Daarnaast staan villa’s met prive zwembaden en, okee, leegstaande vervallen huisjes. Maar over 10 jaar kennen we dit denken wij niet meer terug en is het druk en toeristisch. Was dus niet echt speciaal.

 Vervolgens het glooiende groene landschap met lemen huisjes met rieten daken door gereden met aan de rechterzijde een paar vulkanen als uitzicht waarvan er 1 zeker rookt. Slechte gewoontes hebben ze hier. Met regelmaat moesten we riksja’s, paard en wagens en brommers passeren wanneer we vrij waren van de trage vrachtwagens en hun zwarte walmen. Maar net na de lunch hebben we Las Penitas bereikt en de Caipirinha gevonden.

Granada en Apoyo meer

Granada en omgeving stonden op het programma.

Klik hier voor de foto’s

Na een wat erg eenvoudig ontbijt, Galo pinto (rijst met bonen) en kleine pannenkoekjes met honing gingen wij op weg naar de oude stad. Ook hier hebben de Nederlanders huisgehouden als echte piraten. Gelukkig niets van gezien. Is een paar eeuwen geleden.

Tip voor anderen: Zet je “Onverharde wegen” uit in je navigatie. De weg werd hierdoor niet langer maar in tijd wel. Door de bossen kwamen we langs de echte Nica’s. Werkelijk overal en achter elke boom kan iemand wonen.

Aangekomen in Granada, niet in Spanje, was het zoeken naar een parkeerplaats. Niet erg moeilijk want de drukte viel erg mee. Bij de plaatselijke supermarkt de auto neergezet en naar de eerste kerk. Hier kon je de toren in en had je 360 graden uitzicht over de stad en omgeving. Een oude Spaanse stad waar er in midden en zuid Amerika veel van zijn. En allemaal met dezelfde ontspannen drukte en verkopers. Oude gebouwen en kerken waar je maar keek. Als niet toeristen gingen wij op in de menigte met onze Lonely planet in de hand voor de wandelroute.

In de middag zijn wij verder rond het Apoyo meer gereden met de uitzichten over de water gevulde krater. Het meer waar ook ons hotel aan staat.

Oja, wij vroegen ons af of het nu echt koud is in Nederland. Want hier ervaren wij 30 graden en licht bewolkt. Maar dit terzijde. Het weekend begint en ook voor de Nica’s zo te horen. Wij gaan achter de fanfare aan.

Tot slot, tip2 van vandaag: Gebruik je wisselkoers app wanneer je deze bij je hebt. Kan geld opleveren.

Nicaragua eerste dag Vulkaan Masaya

donderdag 16 november 2017

De vlucht vanaf Nederland was optijd vertrokken. Na zo’n 10 uur vliegen kwamen we aan in warm Housten Texas. Na een flinke wandeling door gangen op het vliegveld zagen we eindelijk de douane. In de palen die daar opgesteld staan moesten wij onze gegevens invoeren en onze vingerafdrukken. Om dit vervolgens ook bij de douanier in het hokje te doen. Amerikaanse logica. Gelukkig hoefden wij niet onze koffers op te halen wat over het algemeen normaal is op luchthavens in de VS.

Met ruim een half uur vertrokken we naar Managua (hoofdstad van Nicaragua voor wie niet heeft opgelet met Aardrijkskunde). 19.50 uur kwamen we aan en om 20.50 uur zaten we in ons hotel. Het hotel vangt je blijkbaar op bij de bagageband en zorgt ervoor dat je snel door de koffer controle heen komt. Helaas moest 1 van onze koffers open omdat ze iets zagen. Tja, je komt net uit het vliegtuig welke vertrokken is vanuit de VS………

Na een flinke nachtrust, na 24 uur reizen van deur tot deur, ontbeten en met wat discussie over wel en niet iets betalen de auto opgehaald. Alle belastingen inbegrepen is hier iets anders dan bij ons dachten ze (we zullen de creditcard in de gaten moeten houden). Zo snel mogelijk Managua achter ons gelaten de binnenlanden in. Matige asfalt wegen en wanneer je van de doorgaande weg afgaat klinkers of zand. Oude huisjes van steen en golfplaten, sommigen zelfs van hout. Het is hier niet erg vies of vervuild. Uiteraard ligt er op veel plekken iets maar het valt mee. Naast heel veel oude auto’s en fietsen ook erg veel paard en wagens langs de weg. Ouderwets oud Latijns America.

Eerste stop was vulkaan Masaya.

Klik hier voor de foto’s

Live lava zien kolken. In een flinke diepte maar je zag het wel goed. De actiefste vulkaan van Nicaragua. Hier mochten we maximaal 5 minuten blijven. Dus na ruim een half uur vertrokken we weer. Hopelijk lukt het ons op 1 van onze laatste avonden nog in het donker te gaan kijken.

De rest van de middag aan Meer Apoyo gezeten in de warmte en zon, nu dit verhaal typen met een echte tropische regenbui. Was te verwachten wanneer je aan het eind van het regenseizoen gaat.

Naar Sydney voor de terugvlucht

De koffers worden weer geherschikt (Almar propt alles er in en Sabrina legt het op een logische volgorde) en nog een verhaaltje van vandaag.

De route ging over de noordzijde van de Blue Mountains. Eerste stop Pulpit rock. Weer een weergaloos uitzicht vanaf een rots die zelf al indrukwekkend was. Je liep iets de diepte in via een trap en stond bijna voor het gevoel midden in de afgrond. Wij waren de enige. Je zag hier duidelijk de blauwe waas over het dal. Dit blijkt de afscheiding te zijn van de Eucalyptus bomen. Die geven de kleur en daardoor de naam aan dit gebied (hebben wij gelezen).

De tweede en bijna laatste stop, laatste is namelijk het hotel in Sydney, was langs de weg. Gelukkig niet voor auto problemen maar 4 ruggen. Ruggen van 4 Roo’s. Onze laatste dag en dan nog 4 Kangoeroes. Hier hebben wij nog een paar minuten staan kijken en toen hopten ze het bos in.

In Sydney aangekomen kort naar Coogee beach geweest. Helaas betrok de hemel weer. Maar toch nog volop door de omgeving kunnen lopen en naar de wilde oceaan staan kijken. Even nog op het terras gezeten en over de baai uitgekeken. Ons hotel staat in Coogee. Ruim een kwartier van de luchthaven.

Morgen om 9.00 uur (plaatselijke tijd is 23.00 uur donderdag in NL) vertrekken wij weer uit Australië en zullen een nacht doorbrengen in Zuid Korea. Benieuwd hoe de nacht en ochtend daar zal zijn. Zaterdagavond hopen wij weer te landen in Nederland.