Sabrina en Almar ontdekken...........

Valparaíso

Ondertussen hebben wij de auto weer ingeleverd en een fles Pisco in ontvangst genomen. Jammer dat we dit niet bij ophalen van de auto hebben gehad. Pisco is de lokale drank wat Peru niet zo vindt. Daarvan wordt de Pisco Sour gemaakt welke redelijk goed te drinken is.

Gisteren waren we eind van de ochtend aangekomen in Valparaíso. Dit is een stad aan de Stille Oceaan gebouwd op heel veel bergen en heuvels. En staat bekend om de pastel gekleurde huizen en muur schilderingen. Wij zaten in de Winebox, een hotel gemaakt van zeecontainers, stoelen van vaten en baden en de toegang tot alles gaat met je vingerafdruk. De bezienswaardigheden, de muurschilderingen waaronder een pianotrap, waren op iets meer dan 1 kilometer lopen. Nier ver maar wel wanneer je heuvel op en af moet om er te komen. Trappen van meer dan 100 treden op en af maar ook steile straten op en af. Daar hadden wij even niet heel erg veel rekening mee gehouden. Maar onze kuiten zijn nu goed getraind.

Verschillende uitzichten gevonden maar ook straten vol met muurschilderingen in alle soorten en maten. Bijna iedere muur heeft wel een schilderij. De één nog mooier dan de ander. Dus hebben we na een pittige wandeling berg op en af, trap op en af heel wat straten gezien. Met alle oude huisjes die op en in elkaar gebouwd zijn de bergen op en dalen in.

Gister middag hebben we op het dakterras van ons hotel met een 360 graden uitzicht over Valparaíso een drankje gedaan en in een restaurant met uitzicht wat gegeten.

Vanochtend nog een ander deel van Valparaíso bekeken voor de muurschilderingen en toen langzaamaan weer naar Santiago. Om morgen rond het middag uur onze vlucht naar huis te halen. De 3 weken zijn weer snel gegaan.

Los Andes, ten noorden van Santiago

Eergisteren kwamen we rond 13.30 uur aan in Mejillones, 60 kilometer boven Antofagasta. Een dorp dat zich een badplaats wil noemen. Grote verbouwingen vinden er plaats om pleinen te maken en de boulevard te verlengen. Maar met de IJmuidense hoogovens op een kilometer afstand en dikke kwallen (geen Duitsers in dit geval) in de zee vragen wij ons af of ze het gaan redden. Internationaal zeker niet want niemand spreekt er een klein woordje Engels. Voor ons was het een mooie stop om niet in Antofagasta te zitten en de volgende dag nabij het vliegveld.

De vlucht gisteren verliep goed en optijd nadat wij een paar dagen eerder via de Spaanse email een wijziging hadden door gekregen. Lastig die mensen en bedrijven die in het Spaans blijven schrijven en praten. Auto opgehaald en naar de plaats Los Andes gereden en een hotel gezocht.

Vandaag wilden wij naar Portillo. Dat heeft verschillende redenen. De weg er naar toe heeft veel haarspeld bochten wat vanaf boven een mooi uitzicht geeft tussen de bergen van de Andes. Daarnaast is in Portillo, het wintersport gebied van de Chilenen, een mooi blauw meer met op de achtergrond de hoogste berg van de Andes, de Aconcagua. En die hebben wij al eens van de andere zijde in Argentinie bekeken wat erg mooi was. Laatste reden was de Andes Condor. Deze is zeer zeldzaam en ook vandaag blijkbaar.

De weg ging voor ons voorspoedig omhoog de Andes in met mooie uitzichten. En door de haarspeldbochten, hopelijk zijn de foto’s gelukt. Op een tiental kilometer van de Argentijnse grens stond er midden in de bergen een grote loods met wat bijgebouwen en wij werden hier omheen geloodst. En boven de weg stond een bord: “Tot ziens in Chili.” En verder niets. Geen douane helemaal niets, alleen de loods waar vrachtwagens stonden vanuit Argentinie. Maar geen grens te bekennen. En bij twijfel: Gas geven!

Wij een kilometers lange tunnel door en bij de uitgang een slagboom, wat huisjes en een welkomstbord van Argentinië. Portillo hadden wij blijkbaar gemist. Dus omgekeerd weer door de tunnel richting Chili. Bij de beruchte loods werden wij in het Spaans aan de kant gezet. Geen idee wat er moest gebeuren en niemand die een beetje rustig Spaans of Engels sprak. We werden uit de auto naar een apart kamertje gebracht. Hier zat een alleraardigste chagrijn meneer die wilde weten waar wij vandaan kwamen: “Chili”, niet in Argentinië geweest”, in ons beste Spaans. En wij gaven onze paspoorten. Zelfs met de paspoort in de hand bleef hij de vraag stellen. Volgens Sabrina wilde hij weten welke nationaliteit wij hadden. Maar wij bleven zeggen dat we alleen in Chili zijn geweest. Op onze vraag of hij Engels sprak kregen wij het antwoord dat we in Chili zijn. Bij deze: Sorry iedereen die Spaanstalig is en in Nederland op bezoek komt, je bent in Nederland……….

Met een kop als een zuurpruim moest er een formuliertje gemaakt worden door de douanier en mochten we blijkbaar door want hij reageerde niet meer op onze stemmen.

Weer terug in 100% Chili vonden we het meer en het wintersportgebied toch nog met weer een Andes vos. Het turquoise meer met de hoge sneeuwtoppen staken af op elkaar. Na de vos geobserveerd te hebben reden we weer terug het dal in door de haarspeld bochten.

Atacama woestijn rond om San Pedro dag 2

De weg ging vandaag langs de Boliviaanse grens. Misschien een volgende bestemming? De bergen die aan de andere kant van de grens staan en de vulkanen verklappen ook daar een mooi landschap. Maar wij moesten verder. Naar eerst de Monniken van de Atacama. Dit zijn Stenen pilaren die waarschijnlijk door vulkanische activiteit gevormd zijn. Meer dan 20 meter hoge kolommen van steen. En dit op maar een paar honderd vierkante meter in de woestijn.

De volgende stop was de Laguna Agua caliente. Ook hier weer veel Flamingo’s maar wel verder weg dan voorgaande dagen. Het meer spiegelde mooi met de bergen en vulkanen op de achtergrond. En overal wit van het ijs en het zout.

Op de terug weg kwamen we vast te zitten in een blokkade. Allemaal Guanaco’s. Honderden liepen in de bergen en een paar over de weg. Heel vreemd om op 1 plek zoveel dezelfde soort lama’s te zien en nergens anders. Op ons lijstje blijft helaas nog de laatste soort staan, de Alpaca.

Ee’n na laatste stop was Valle de la Muerta; Death Valley. Een grauw / gele ruige bergketen waar je doorheen kon rijden. Na 4 kilometer hielt het pad op en kon je, door mul zand, de dood tegemoet. Want zo voelde de 20 minuten omhoog naar het uitzichtpunt van de vallei. Het was het waard. Een zeer mooi uitzicht. En we hebben het gehaald, terug naar de auto zoals jullie kunnen lezen.

Tot slot Valle de la Luna, de Maanvallei. Doet denken aan een combi van Bryce Canyon en de Grand Canyon in America. Het is wel veel kleiner maar de kleuren en bergketen hadden er iets van weg. Rode bergen en ruige geërodeerde steenmassa’s maar hier afgewisseld met hoge rode zand duinen.

Dit was voor ons de Atacama. Morgen 300 kilometer rechtdoor richting de oceaan en dan nog 50 kilometer naar het noorden richting het vliegtuig op zondag. Terug naar Santiago voor de laatste paar dagen in die omgeving.

San Pedro de Atacama (en omgeving overgewaardeerd?)

Chili is duur, dat wisten we al. Maar hier in San Pedro de Atacama maken ze het echt waar. Voor iedere bezienswaardigheid moet er goed betaald worden. Was bijna heel Paaseiland 10 dagen onbeperkt te bezoeken voor 80 dollar (ong 70 euro), in de Atacama kost alles apart euro’s.

2 meren met wat vogels en Vicuna’s tussen bergen: 3.000 peso p.p.

Een zoutmeer met flamingo’s: 2.500 peso p.p.

Een groter zoutmeer waar je eventueel in kunt drijven: 10.000 peso p.p. in de ochtend en 15.000 in de middag(?).

Een berg partij; Valle de la luna: 2.500 peso p.p. en in de middag 3.000.

Een ruine bezichtigen: 2.500 peso p.p.

Totaal zou dat komen op 20.500 peso per persoon, ongeveer 27,50 p.p. ALLEEN VANDAAG (!) en morgen nog een andere weg te gaan. Gisteren El Tatio ook al 10.000 peso p.p. Een deel hebben we gedaan maar eerlijkheid dient ons te zeggen dat we gisteren in die ene rit net zoveel en misschien wel meer en mooier hebben gezien; GRATIS. De lol rondom San Pedro de Atacama gaat er bij ons een beetje af. Het is mooi maar wanneer je ook weet wat een normale overnachting kost en het eten in de restaurants zouden wij zeggen: “Ga naar Salta en omgeving in Argentinië”. San Pedro de Atacama en de bezienswaardigheden zijn in ons optiek erg overtrokken.

Zo! Dit is er uit.

Vandaag hebben we weer mooie landschappen en (zout) meren gezien. De ochtend 2 meren tussen bergen die deze ook enigszins reflecteerden. Veel dieren zoals Vicuna’s, Flamingo’s, Eenden EN een Andes Vos! Die laatste stond nog op ons lijstje en is moeilijk te spotten.

De eerste leuke straten van San Pedro de Atacama hebben we verkend en de centrale kerk gevonden. Het is een erg druk dorp maar dat wisten wij van te voren. Dit aangezien het enige redelijke dorp in een omtrek van 100 kilometer of meer is rondom de Atacama Salar, vlakte met zoutmeren, en zijn bezienswaardigheden.

Wij gaan vanavond een afwasklus doen in het restaurant van onze Residencial zodat we morgen weer op pad kunnen.

Chiu Chui naar San Pedro de Atacama via El Tatio geiser

Gisteravond nog naar de hemel gekeken door de telescoop. De Atacama woestijn staat er om bekend de helderste hemel ter wereld te hebben. Helaas verstoort de maan dit voor ons om met het blote oog de melkweg goed te zien. Maar door een telescoop zien we nevels, de Maan, Saturnus en een nova erg goed.

De ochtend vertrokken we vanuit Chui Chui richting San Pedro de Atacama via de El Tatio Geisers. Om te beginnen met het laatste, dit zijn de hoogst gelegen geisers ter wereld, ruim 4000 meter. Aan alle kanten borrelde het water uit de grond en stoom de lucht in. Uiteraard met de zwaveldampen. Overigens zijn de deze geisers wel veilig voor filmen en komen niet hoger dan een halve meter. DE persoon die zich aangesproken voelt weet wat we bedoelen.

Maar de weg van Chui Chui naar San Pedro door de uitlopers van de Andes kunnen wij helaas niet beschrijven. Deze was erg mooi met een maximale hoogte van 4600 meter! Ondanks dat je weinig begroeiing hebt is er een diverse afwisseling van kleuren. En als er dan begroeiing is door water tekent dit zo mooi af tegen de blauwe lucht met wat sluimer wolken en de bergen die pastel bruin, rood, creme, groen, geel en wit zijn. Afgewisseld met zandvlaktes, stenen, rotsen, sneeuwtoppen, kloven en struiken. Ook in het water was er veel kleur door de groene en rode algen maar ook het wit van kalkafzetting. Wanneer je dan ook nog Vicuna’s (soort Lama’s) of Flamingo’s in overvloed ziet met hier en daar een wilde Ezel of Nandu (soort Struisvogel) dan kunnen we alleen zeggen: “Hopelijk geven de foto’s een goede indruk.” Dit was voor ons 1 van de mooiste wegen die we ooit gereden hebben!

De Atacama woestijn richting Andes gebergte

Gisteren gedineerd aan de weg bij een stalletje op het marktplein van Pica. Met een Fanta en empenada kaas, dit is een grote kaas souffle en minder vet. Eerder op de avond zijn wij op een Chileense wijze uit een restaurant gewezen nadat Almar vroeg of ze een heel klein beetje Engels kon spreken. Alle andere restaurants waren gesloten waarschijnlijk omdat het maandag was.

Vanochtend verlieten wij rond 8:15 Pica. Met de oase die steeds kleiner werd, een buiten temperatuur van 14 graden en de brandende zon in onze rug reden we door een lichtbruine / terra kleurig landschap met gebarsten grond. Bergen die volgens onze berekening tientallen kilometers ver stonden zagen wij kraakhelder zweven boven de aarde. Wanneer je met een windje of in de schaduw door de Atacama loopt voel je de hitte niet die de zon uitstraalt en verbrand je.

Stop 1 was een douane post waar wij wel even zonder te stoppen doorheen dachten te rijden. Maar Nee. We moesten terug en ergens onze auto en ons zelf laten registreren in 1 van de huisjes. Geen idee welke maar het eerste raam was raak. Papieren werden gecontroleerd en we kregen een gestempeld en beschreven vodje mee. Die mochten wij 200 meter verderop aan een meneer geven en we konden weer door. Ruim 150 kilometer aaneen gesloten rechtdoor door de woestijn. Dan weer bruin, dan weer grijzig maar af en toe wel met bergen of enigszins groen.

Langs deze weg verschillende Geogliefen gezien in de bergen. Vervolgens na 150 kilometer linksaf te slaan naar Calama. Nog een 70 kilometer en een stijging naar 2500 meter hoogte vanaf een 1200 meter. Dit ging door en langs bergen en hier zie je dat het landschap mooier en afwisselender aan het worden is. Dit hopen wij nog meer de komende dagen te gaan zien rondom San Pedro de Atacama. Op onze tocht bij Calama hebben we eerst geprobeerd de grootste en diepste kopermijn ter wereld te bezichtigen maar kan alleen met vooraf besproken toegang. Dus dit maar links laten liggen. Eindelijk konden we weer tanken naar ruim 200 kilometer en dit deden we maar.

Via een kloof waar water doorheen loopt, wat een mooie aftekening geeft tegen de gele bergen en rotsen met het vele groen reden we langs weilanden waar onder andere alfalfa wordt verbouwd naar Chui Chui voor de overnachting. De weg die we morgen gaan bereiden moet erg mooi zijn met Vicuna’s en meer dieren maar ook het landschap zelf richting San Pedro de Atacama. Dit is voor ons dan de echte Atacama omgeving waar we een paar nachten zullen verblijven.

Humberstone en Santa Laura in de Atacama woestijn

De eerste stop was Humberstone en Santa Laura. 2 spookdorpjes midden in de Atacamawoestijn. Hier werd salpeter gewonnen voor de springstoffen die Europa nodig had. Van midden 19e tot begin 20e eeuw waren het redelijk welvarend dorpen met meer dan 5000 inwoners. Bestond uit een theater, zwembad, huisjes en winkelcentrum. Een uiteraard de verwerkingsfabrieken.

Ergens rond 1930 werd synthetisch springstof uitgevonden en inclusief de economische crisis stortte de prijzen in en werden de dorpen verlaten. Grote delen staan nu nog en kan je dus bezoeken.

Stop twee was de geogliefen van Pintados. Helaas konden we er niet dichtbij komen. Op maandag wordt er onderhoud gepleegd. En dat was vandaag. Maar vanaf een strandweg was het goed te zien.

Overnachten doen we in een oase genaamd Pica. Een heel klein dorpje met uiteraard een plein met zitjes en bomen en een grote gotische kerk. Verder sluit alles om 14:00 uur tot ergens in de avond wat veel voorkomt in de kleinere dorpen. Wij besluiten ook maar een siësta te gaan houden.

Van Antofagasta naar Iquique en omgeving

Wat ons al eerder opviel zijn de vele zwervers die je overal tegen komt. Op Paaseiland niet maar verder tot nu in iedere dorp of stad.

De weg vanaf Antofagasta begon erg saai. We zijn in de woestijn en het is rond de 20 graden. Ja, dat verwachtten wij ook niet. Maar het is hier op de dag niet warmer dan 25 graden. In de zon is het wel broeien en smeren. Want je verbrandt hier in een paar minuten. Na een uur rijden werd de “1” waar we op reden ruiger langs de kust en ook veel mooier. Het is zeker één van de mooiste wegen waar we ooit op hebben gereden. De oceaan aan de ene kant en het ruige landschap van de woestijn aan de andere kant.

Halverwege stopten we bij een vervallen hotel, Ruinas de Gatico. Wat er precies is gebeurd hebben we even  voor jullie onderzocht om deze reis een culturele insteek te geven. Hier komt het: Internet vertelt dat het een oude mijnwerkers haven is geweest en in verval is geraakt ergens eind eerste helft 20e eeuw door afname van de erts prijzen en een hevige regenval die de mijnen deed instorten en huizen bedelven door modderstromen. Waar het dorp door de beperkte financiele middelen niet meer bovenop kwam. Er staat nu alleen nog een administratiekantoor overeind die leeg geplunderd is. En dat is het verhaal van circa 150 jaar dorp Gatico met op zijn top 5000 inwoners. Rond 2012 zijn de laatste 2 mensen die nog een Posada aan de weg hadden ook vertrokken.

De 500 kilometer voerde ons langs kleine nederzettingen aan de kust op het strand. Verder was er niets. Hoe ze naast zeewater aan bronwater komen…..

De ruige kust en het landschap bleef mooi om doorheen te rijden tot aan Iquique. Deze stad is een stuk mooier aangelegd dat Antofagasta. Met een boulevard en in het centrum een straat met allemaal oude gebouwen. Helaas staat een groot deel leeg. Andere gebouwen worden weer wel gebruikt voor hostal, winkel of restaurant en dat zie je dan ook. Het kleine strand van de stad wordt vandaag op zaterdag goed gebruikt en is dan ook tot laat in de avond zeer levendig.

Vandaag was de dag van de rotstekeningen, Geogliefen. Van Tiliviche, een aantal herten en andere vormen, en op een andere plek de reus van de Atacama. Deze omgeving had er meer maar dit waren de 2 mooiste en grootste. Het waren 300 kilometers inclusief een enorm hoog uitzicht over Iquique om de 2 tekeningen te zien. Maar dat is Chili, veel kilometers en lange afstanden door de woestijn.