Sabrina en Almar ontdekken...........

Aankomst Brisbane, Caloundra, Sunshine coast en Noosa National Park

22 februari 2017

Afgelopen zondag waren wij nog door het plaatsje Sheffield gekomen. Dit is een oud dorpje met schilderingen op de muren en winkelstraat die ouderwets aandoet. De foto’s hebben we opgeladen.

Gisteravond ontdekten we dat we vandaag om 6.30 uur het vliegtuig naar Brisbane moesten hebben. Wij dachten 8.30 uur ongeveer. Maar dat is pas over ruim een week richting Sydney. Dit betekende dus om 3.30 uur op.

Op tijd vertrokken we naar Melbourne. In Melbourne kregen we zomaar 1 uur vertraging omdat een passagier batterijen uit zijn koffer nodig had. Probleem was alleen dat we met zijn allen klaar stonden voor vertrek en de koffer diep in het ruim lag. En bedankt! Gelukkig hadden wij geen overstap meer dus konden meteen onze auto in beslag nemen.

Nu zitten we in Caloundra, zwaar bewolkt en 30 graden. De lucht trekt nu om 17.00 uur enigszins open.

23 februari 2017

Lekker uitgeslapen en om 8.30 uur, na iemand van het hotel gevonden te hebben, konden we vertrekken. Op naar Noosa National Park.

Wat een drukte hier ten opzichte van Tasmanië. We moesten echt even bij komen. En heel mooi was de weg gisteren van Brisbane naar Caloundra echt niet. Een lelijke snelweg. Dus vandaag hadden we een weg langs de kust ingepland. Maar dan moet de navigatie niet een paar meter van te voren zeggen “Hier linksaf”. Want dan kunnen er rare dingen gebeuren. Volgende afslag, na 10 kilometer en dan maar af.

De weg langs de kust was al iets rustiger en zeker mooier. Even gestopt om de voeten in de Koraal zee onder te dompelen. Een ruim wit zandstrand en niet heel veel anderen.

Toen verder naar Noosa heads, het dorp aan het begin van Noosa NP. En druk! Parkeerplaats was volledig vol. In de wijk op 5 minuten lopen vonden we een parkeerplaats. Volgens een Portugese waar we koffie dronken was het nu rustig. Voor ons een reden om dit park in het weekend te mijden. De drukte kwam door de vele surfers. Maar volgens ons waren de golven niet echt hoog.

Wij waren voor een andere reden dit park in gegaan. Hier zou de Koala zich redelijk eenvoudig laten zien. Langs het wandelpad aan de kust. Laat deze nou afgesloten zijn! Wij een “detour” genomen, ook hier was het druk en niet leuk om te lopen. Erg saai en ver van de kust vandaan. Omgedraaid en het park uitvluchten was ons idee. En daar was hij of zij ineens. De gezochte Koala. In een boom aan het rusten. Voor ons de gelegenheid om foto’s te nemen. En dat hebben we ook gedaan.

Na het foto moment nog een pad gelopen door het bos van Noosa NP waar wij niemand zijn tegen gekomen behalve grote bomen, een paar vogels en grote hagedissen, Iguanas.

De dag eindigde in Tin Can bay, de naam is al interessant (het dorp minder….). Wij kwamen aan bij ons vermeende overnachting adres. Een vies uitziende lodge met even zo gasten aan het bier, luid lallend en muziek uit de auto. De radio in de pub stond ook aan en de vloer kleefde aan onze slippers… Wij schrokken beide van de aanblik, wat een goor gebouw. Bij de bar gaven we aan dat we een reservering hadden. Gelukkig vroeg mevrouw Flodder of we in het Motel of de Backbacker moesten zijn. Wij in koor: “Het Motel”. “Dan moet je om de hoek zijn”. Hier staan net uitziende grijze huisjes, gras gemaaid en verzorgde parkeerplaats. Hier kenden zij godzijdank onze naam. Wat een opluchting voor de komende 2 nachten!

Oostkust Tasmanië, Freycinet NP, Bay of Fires en Mount Wiliam NP

19 februari 2017

Wanneer we het in de Nederlandse tijd bekijken zijn we nog geen week op weg. Dit betekent dat we er nog ruim 2,5 te gaan hebben. Het einde van de rit in Tassie is in zicht. En vandaag stond de Koninginnerit op het programma. Bijna 300 kilometer te gaan. We wilden via Ben Lomond National Park. Dit ligt hoog en zou een 360 graden uitzicht geven. Maar alleen wanneer het onbewolkt zou zijn. Dit was gezien de regen niet het geval. Hierdoor maar direct doorgereden naar Bicheno. Volgens de verhalen, welke wij gelezen hadden, zou het een leuk dorpje moeten zijn. Maar het heeft weinig. Wel een mooie kustlijn en hopelijk, wanneer het droog is, pinguïns vanavond.

20 februari 2017

Gisteravond richting de Blowhole geweest aan het strand. Dit is een gat in de rotsen waar water doorheen geperst wordt door de golven. Dit geeft hoge pluimen water en als je te dichtbij staat kan je ineens, net als een geiser (iemand bekend hiermee??) nat worden.

Aangezien het nog niet eens schemerde zijn we wat verder gelopen en kwamen op een plek waar je uitzicht had op 2 privé strandjes. Perfecte plaats voor pinguïns om aan land te gaan. Maar toen het echt donker werd geen dier te zien, hoewel, 1 boom beestje waar we de naam nog niet van hebben kunnen vinden. Dan maar weer terug naar ons hotel, met nog 1 keer kijken bij de Blowhole. Blijken de dieren daar aan land te zijn gekomen. De kleine Blauwe pinguïn. De kleinste soort. Erg schattig om te zien. En zelfs de foto’s zijn gelukt dankzij het rode licht. Hierdoor bleven ze doen wat ze deden.

Vandaag in Freycinet National Park geweest. Na een stijle klim uitzicht over Wineglassbay. Helaas zwaar bewolkt waardoor het heldere zand, de bergen en het zeer blauwe water niet goed naar voren kwam. Na nog wat (rode) baaien en stranden te hebben bezocht gingen we de auto in. Vervolgens ging het een klein beetje regen waardoor je bewijs hebt dat in Tasmanië behoorlijk wat water per m2 per jaar valt. Belachelijk veel, en dat was het ook. De rest van de dag is helaas verregend.

21 februari 2017

Vanaf een zon overgoten balkon in Launceston typen wij weer in ons dagboek. Of heet dit tegenwoordig Blog? De ochtend naar Bay of Fires geweest. De oranje kleur op de stenen doet denken aan gloeiende stenen. Maar de naam blijkt afkomstig te zijn doordat de eerste Fransman die langs deze kust voer, kampvuren van de Aboriginals zag. En omdat dit er zoveel waren benoemde hij deze oostkust de Baai met vuren. Beetje geschiedenis les.

Daarna naar Mount Wiliam National Park. Hier heb je de Forester Kangaroo Drive. Een weg door het park waar je grote kans hebt de Grijze / Bos Kangoeroe te zien. Als de opzichter dit ook even aan de dieren wil melden! Wij zagen wel Walibi’s en Kookaburra’s. 1 Walibi heeft met ons ontbeten. Wij stonden in de bossen aan 1 van de baaien in het park. Omdat we vroeg waren hadden we het mooie strand helemaal voor ons alleen.

De Forester Kangaroo Drive reden we af en zodra we de bocht om waren opweg naar de uitgang stonden de Bos Kangoeroe’s in het veld. Eerst zagen we er 1, 2 en totaal zeker 8. Maar de weg die naar ze benoemd is gebruiken ze niet. Hier een tijd in de zon naar staan kijken en foto’s gemaakt. De omgeving leek een beetje op platgeslagen duinen met een paar kleine meertjes. Dit park is zeker een bezoek waard!

De dieren sprongen weg, wat erg vreemd klinkt. Almar dacht dat er een kokosnoot, beetje lastig zonder palmbomen, uit de boom viel, bleek er een Kangoeroe vlakbij weg te springen. Er zit behoorlijk wat kracht in die poten.

Nu in Launceston weer afkicken van de rust en ruimte. Wat een drukte. Grappig stadje met wat oude gebouwen en een druk centrum met winkels. Onze laatste nacht voordat we naar Brisbane vliegen. Helaas is gratis of betaalbaar internet schaars. Dus foto’s komen er aan. Deze tekst gaat even via de telefoon.

Platypus / Vogelbekdier

Zojuist nog even naar buiten geweest om met schemer dieren te vinden. Missie was de Platypus. Voor Nederland het Vogelbekdier. Deze zou met regelmaat gezien zijn hier een kilometer verderop in een kreek.

Op een strategische plek langs een wandelpad van circa 1 kilometer in het bos de kreek in de gaten houden. Een wilde gok. Na ruim een kwartier wachten zag Almar iets wegduiken in het water. Leek op een vis. Maar na nog eens 10 minuten wachten dreef er ineens een Vogelbekdier voor ons in het water, net op het moment dat we dachten ons te gaan opwarmen. Want koud is het hier ’s nachts, rond het vriespunt. Het zien van zo’n dier is geen vanzelfsprekendheid maar het is ons gelukt. Met heel veel ervaring (of geluk) heeft Sabrina 2 redelijk goede foto’s kunnen maken van dit bijzondere dier. Wij gingen naar Tassie in de hoop de Platypus te zien. No worries, we did it!

Latrobe en Wilmot

Het begon met erg mooi weer. Strak blauwe lucht en koud. Maar dat mag in de bergen. Vandaag zouden we naar Latrobe gaan. De vogelbekdier hoofdstad. Uurtje rijden door de bergen door haarspeld bochten. Een mooie rit. Daar bij de plaatselijke VVV gevraagd waar het stroompje was met de dieren. Helaas bleek de plek vorig jaar totaal verwoest te zijn door een overstroming. Ruim 20 jaar werk kapot en dieren verdwenen.

Op de terugweg via Wilmot gereden. De weg naar, in en vanuit dit dorpje staat vol met brievenbussen. Vreemd? Nee dat niet. Maar wel wanneer ze de meest uiteenlopende vormen hebben. Een levensgrote motor, of in de vorm van een engel gemaakt van blikjes, een man die een hond uitlaat en meer. Leuke weg om te rijden met ook uitzichten. Tassie is een mooi eiland. Bergen, wouden, mijnbouw en landbouw.

In de middag hebben we 2,5 uur gelopen rond het Dove meer in Cradle Mountain NP. Met regelmatig zon en dan weer wat neerslag was het een mooie wandeling.

Montezuma falls

Dank voor de reacties. Sabrina is getrouwd en Almar heeft van zich af geslagen. Wie er gewonnen heeft weten we nog niet. Of wie er nu gelukkiger is…..

Maar vandaag een totaal andere dag. Regen, regen en bewolkt. Cradle mountain was vandaag niet te zien. Gelukkig waren we gisteren al het park in gegaan wat niet op de planning stond. Maar hierdoor hebben we in beide opties Cradle mountain gezien, bewolkt en onbewolkt. De wandeling die wij wilden maken vandaag hebben we maar uitgesteld naar morgen. Dus de planning voor morgen naar vandaag gehaald. Deze bestond uit 10 minuten lopen naar een waterval ver buiten het park. Maar we moesten toch tanken en ondertussen was het redelijk droog geworden.

Die 10 minuten lopen werden 1 uur en 10 minuten enkele reis. Volgens de Lonely Planet zou het 10 minuten moeten zijn, ze vergeten alleen te vermelden dat dit vanaf de parkeerplaats voor een 4x4 is…..(wij hebben ook het bord met de aankondiging van de route genegeerd, maar het is ook niet onze fout).

De waterval, Montezuma, was in een mooi oer bos en ruim 100 meter hoog. Door de vele regen kwam er ook nog een redelijke stroom uit. Je kon er voorlangs swingen over de hangbrug. Schommelend op een redelijke hoogte.

De terug wandeling was minder plezierig. Het begon nu ook bij ons te echt te regen. Bijna doorweekt kwamen we aan bij de auto. De rit naar ons huisje duurde lang genoeg om weer op te drogen.

Tasmanië

15 februari 2017

Na de regen zijn we gisteren nog even door downtown Sydney gelopen. Niet echt onze stad. Er gebeurt veel maar dan meer mensen die heen en weer lopen. Veel mooie oude gebouwen die volledig opgeslokt zijn door de nieuwe hoogbouw. De sfeer is oke en het is schoon. Maar zelfs ’s nachts blijft het bedrijvig met vrachtwagens en bussen.

In de avond hebben we nog het Opera house op de foto gezet en de skyline in de haven. Om de volgende ochtend te vertrekken richting Tasmanië.

Door een tip van een metro medewerker hebben we circa 40% op de reis kunnen besparen richting het vliegveld. De stations van het vliegveld zijn namelijk in handen van een particulier bedrijf. Die vraagt circa 13 AUD om daar te mogen lopen. Dit is exclusief de trein (metro) rit van circa 3 AUD. De trip zou dus ruim 16 dollar moeten zijn. Hiervoor kan je een chip- (Opal) kaart kopen bij het warenhuis. Eerlijke mensen zetten er dan 20 AUD op. En dan kan je rijden. Ons werd het advies gegeven 10 dollar er op te zetten. Aangezien je voor 10 dollar heel Sydney door kan rijden (3 keer) doe je tot dan niets illegaals. Wanneer je dan door de poortjes gaat op het vliegveld zie je dat de waarde van je kaart 6 dollar negatief is met een rood scherm terwijl de poorten open gingen. Kaart weggooien en je vliegtuig pakken. Wij kunnen jullie vertellen dat wij niet de enige waren! Het werkt echt en scheelt best geld. Vanuit het vliegtuig naar het centrum werkt dit helaas niet. Gratis tip wat je een biertje oplevert.

Tijdens de vlucht naar Tasmanië gesproken met een man die jaren over de wereld gezworven had en ons wat tips gaf wat te doen in Tasmanië. Dit kwam neer op meer weken hier verblijven. Keuzes.

Ontvangst van de auto is nog nooit zo snel gegaan en we vertrokken richting Mole Creek. Op de weg erg veel dode dieren, vooral Possums en wij vermoeden ook een duivel gezien te hebben. Maar om daar nou voor te stoppen. Wij zien dit dier liever levend.

16 februari 2017

Gedurende de nacht heeft het weer behoorlijk geregend. En wij dachten een Tasmaanse duivel hebben horen snuffelen. Dit bleek ook zo te zijn maar was onze buurman.

In de ochtend naar Trowuna geweest. Hier vangen ze gewonde dieren op en hebben ze een veilige groep  Tasmaanse duivels waarmee ze fokken die geen kanker hebben. De kanker is in het wild het grootste probleem waardoor de duivel met uitsterven bedreigd wordt. Door vechten dragen ze dit aan elkaar over. Er zijn in het wild op een aantal eilanden ook dergelijke veilige groepen uitgezet en die doen het (te) goed. Maar op het vaste land van Tasmanië is het een uitdaging.

In Trowuna hebben wij de beestjes gevoerd zien worden. Echt knap zijn ze niet maar agressief wel. Hard snuivend en grommend eten ze. Verder waren er Echidna’s (grote gevlekte egels), Quols (marterachtig), Wombats (familie van de Koala) en Kangeroes. Die laatste mochten we zelf eten geven en springen daar vrolijk over het hele terrein rond. Hoewel, ze lagen meer onder de bomen. Door het voeren hebben we aardig wat vrienden gemaakt.

Op naar Cradle Mountain. En onderweg zagen we zowaar een Echidna in het wild. Dit hadden we nooit verwacht. En ook niet doorgereden.

Volgens de shuttle chauffeur in Cradle Mountain is dit park het mooiste ter wereld door de verscheidenheid aan ecosystemen en begroeiing. Het is ook heel mooi. En we hadden al sinds de ochtend een strak helder lucht en het was warm. Dat terwijl de meneer in het vliegtuig ons vertelde dat er sneeuw was gevallen het weekend. Niets van te zien.

In het park een Wombat in het wild tegen het lijf gelopen. Sterker, meerdere. Het park is verder erg mooi met verre uitzichten en uiteraard de Cardle Mountain hem zelf. Een ruige bergkam met een meer er voor. Zie de foto, als we deze opgeladen krijgen door de afgelegen plek waar we zitten, dan begrijp je het denken wij wel. En we zagen de berg erg helder wat ook niet altijd gebeurt door bewolking. We hebben geluk. De voorspelling is iets meer regen in de middag. Maar dit pakken ze niet meer af.

 Nu zitten we in onze Bushmanshut met de Wombats, moeder en kind, om ons heen. In Cradle Mountain. Wat een wild leven.

Vliegreis naar Sydney

We zijn gevlucht. Zitten nu in ons hotel. Niet heel bijzonder maar voldoende voor 1 nacht en in het centrum van Sydney. Eindelijk gedoucht en even liggen.

Maar hoe het begon: Bij de gate op Schiphol bleken wij de Europeanen op 2 handen te kunnen tellen. Rest was Aziatisch, zo niet allen Koreaans. Blijkbaar heeft de rest van de wereld deze lijn nog niet gevonden. Maar Korean air is goed te doen. Ook het vliegveld in Zuid Korea is netjes en overzichtelijk. Keurig op tijd en voor zover je bij vliegen over comfortabel kan schrijven, het is comfortabel.

Na precies 24 uur reizen kwamen we om 7.00 uur in de ochtend aan in Sydney. Bewolkt maar 21 graden. Wij door de douane, ging vrij vlot. Koffers van de band, enigszins vlot en toen door de “Aan te geven” douane. Wij hadden immers eten bij ons en snorkel spullen. Dus voor de zekerheid maar het vakje “Yes” aangekruist bij “eten” en “spullen die in aanraking zijn geweest met oppervlakte water”. Naar rij 2. Hier konden we vlot doorlopen tot het einde waar Sabrina vol op mijn koffer botste. Dit vonden de Douaniers wel grappig en het ijs was gebroken. Aan mij de vraag of ik een andere vrouw ook mee wilde hebben, is 1 niet genoeg. Voordat we verder konden moesten we even uitleggen wat we bij ons hadden en zouden we door een drugshond besnuffeld worden. Blijkt de mevrouw drugs in haar zak te hebben en de hond een snoepje te krijgen. Omdat wij geen drugs bij ons hadden vroeg Almar ook om een snoepje maar als beloning mochten wij met een brede glimlach Australie in. Zo kan het dus ook!

En toen, na 20 jaar, de trein in. Jawel. De trein, eigenlijk meer een metro. Was ondertussen 8.15 uur dus midden in de spits. Koffers in de trein gepropt en binnen 20 minuten waren we in ons hotel. Wat een systeem!

Helaas was de kamer nog niet klaar dus wij naar de Harbour bridge en het Opera house. Het regende al iets maar meer dan gespetter was het niet. Bij het Opera house brak de zon door. Vervolgens het Royal Botanical garden in en wandelend naar een uitkijkpunt waar je het Opera house en de brug achter elkaar ziet liggen.

Terwijl wij net de foto’s van het uitzicht hadden gemaakt en door het park liepen, Ibissen, Kaketoes en een Kookaburra en meer vogels zagen, kregen we wat dorst en trek. Maar ook de lucht betrok. Aan de koffie ging het rustig regenen en daar hield het snel mee op. De sluizen gingen open en het water stroomde overal. Net op tijd binnen. Na ruim een uur zijn we door de miezer heen gelopen met af en toe een stortbui. We hebben het gered naar ons hotel. Niet al te nat. Dit blijkt een afrekening te zijn van de ruim 40 graden dat het afgelopen week is geweest. En dank daarvoor. Als het zo moet gaan we morgen weer verder!

Het nadert

Je kan je nu nog uitschrijven. Binnenkort gaan we Down Under. Laat jezelf ingeschreven staan wanneer je onze reis wilt volgen.

Globaal gaan we naar de volgende 3 gebieden:

Tasmanie, Brisbane en Sydney. Dan is dat alvast bekend. De rest is voor ons ook een verrassing.