Sabrina en Almar ontdekken...........

Katoomba Blue Mountains

Met de ochtend zullen wij niemand vermoeien. Het plan was om om 9.00 uur voor de poorten van Scenic World te staan. 3 kabelbanen. 1 over het ravijn van de Blue Mountains op ruim 200 meter hoogte, 1 die schuin naar beneden gaat en uitkomt op een wandelpad door het regenwoud in de diepte van het gebied. En de derde die met 52 graden helling naar beneden gaat. Dit was het pad van de takelbaan voor de steenkool welke gewonnen werd uit de berg in de 19e eeuw. In de 20e heeft een gezin er een takelbaan in de plaats gemaakt om ook het gebied te beschermen.

Voor ons werd dit rond 14 uur werkelijkheid. Toen was er voldoende zicht. Alle 3 de kabelbanen hebben we zowel heen als weer mogen ervaren. Mooie ritten door en over het ravijn.

De ochtend wat rond gekeken in het dorp Katoomba. De middag was geslaagd.

Blue Mountains

Wij laten de hoofdstad achter ons. Aan de ene kant met een gevoel van snel wegwezen maar ook wel iets van heimwee. Wat een rust kan een grote stad hebben met veel mooie natuur maar ook als je in het centrum op straat loopt. Nog nooit zoiets meegemaakt.

De rit van Canberra naar Katoomba was een lange. Dit wisten wij van te voren. Wij zijn over en links van de Dividing Range gereden. Door dorpjes waar echt niets gebeurt. Lange weilanden met schapen en koeien en glooiend landschap. Was op zich een mooie rit waaronder door Goulburn. Het eerste opgerichte dorp in het binnenland volgens eigen zeggen. De hoofdstraat zou er leuk uitzien wanneer ze tegen de oude huizen niet de lelijke luifels hadden geplakt. 

Langzaamaan kwamen wij in de buurt van onze eindbestemming Katoomba in de Blue Mountains. Dit merkte je ook door de slinger weggetjes en af en toe mooie uitzichten. Helaas was stoppen op de mooie plekken geen optie door het niet aanwezig zijn van parkeerplek.

De eerste stop in de Blue Mountains was de waterval van Govett’s Leap of Bridal Veill Falls. De waterval was mooi en vooral hoog, maar het uitzicht veel indrukwekkender. Het deed aan als een kleine Grand Canyon maar dan groener. En heel ver het land in.

Na inchecken in ons hotel naar de 3 Zusters. 3 stenen rotsen in een kloof. Ook hier weer een vergezicht. Het weer zat mee dus wij konden ook hier ver kijken. Daarnaast was er ook een pad naar de 3 Zuster rotsen. Verbonden met een brug op meer dan honderd meter hoogte. De uitzichten bleven verbazen. Op de terugweg zagen wij weer een Lyrebird (Liervogel). Nu een vrouwtje. Vandeweek was een mannetje gezien zijn staartveren (even gegoogled).

Laatste halte van de dag was de Gordon Watervallen. Je keek weer mooi de kloof in en over de bergen maar de waterval was erg mager.

Bombala, vogelbekdier hoofdstad, en Canberra

Gisteravond om ongeveer 18 uur naar de kreek, Bombala river. Wij moesten even wachten totdat de schemer inviel maar daar was het beestje, de Platypus of te wel Vogelbekdier. Maar erg moeilijk te zien en de helft kleiner als op Tasmanië. 2 maal zagen wij het beestje vluchtig maar dat was het ook.

Dit betekende vroeg opstaan. 6 uur de wekker want om 6.30 uur komen de eerste zonnestralen. De rivier was rustig in het park met bomen er omheen. Bewolkt maar droog en koud. Wij op een in aanbouw zijnde brug staan en wachten en wachten en wachten. Er gebeurde veel met waterjuffers en eenden. Maar daar kwamen wij niet voor.

De zon kwam op en de Vogelbekdieren ook. Deze rivier is niet vergeven maar wij zagen er zagen er 3 binnen een ruimte van 100 meter. Ze bleven maar boven komen en weer onder duiken. Vlak voor ons en aan de andere zijde van de rivier die zo’n 10 meter breed was. Dit was volgens Sabrina Platypussen land. Ruim 1,5 uur hebben wij daar staan kijken en foto’s genomen. Het was moeilijk weer verder te gaan. Maar wij moeten naar Canberra!

Stond niet op de planning maar Canberra hebben we gehaald. De reis was mooi door de Dividing Range en het binnenland. Glooiende steppe landschap leek het op, wat bruin maar ook veel groen. Licht kronkelende wegen die goed begaanbaar waren en ook rustig.

Canberra bereikte wij om 12 uur en anders dan Brisbane is het erg rustig op de weg. De wegen zijn breed maar druk is het zeker niet. En dat voor de hoofdstad. Wat een rust! En alles ruim opgezet.

Wij zitten nu in Peppers. Dit was makkelijk te vinden. Makkelijker dan de Kangoeroes. Eerst Ainslie Mountain op. Hier zouden ze zijn: NIET. Toen naar Ainslie Nature Park: NIET. Nabij het Oorlogs monument: NIET. Alle tips niets! Inchecken in het hotel en naar Weston Park. Hier moeten ze lopen of springen. Als je ze daar niet ziet…….

Wij zagen ze dus niet. Tot wij het park uit wilden en de laatste weg rechts af gingen. Zeker 100 stuks. In alle grote. De grijze lag, stond, at, sliep daar. In de zon stonden wij daar naar de Kangoeroes te kijken. Het veld lag vol. Met 26 graden was dit erg goed te doen en hebben wij in het park de dieren staan bekijken.

Eind van de middag nog even het “centrum” van Canberra in geweest. Veel middel hoge gebouwen in het zakendistrict, wat het centrum moet voorstellen. Maar de stad bestond in 2013 “pas” 100 jaar. Niet veel bijzonders heeft de stad hiermee te bieden. Het centrum stelt niet veel voor. Almere kan zich hieraan spiegelen en dat zegt genoeg. Het is ruim opgezet en de parken zijn mooi dat is dan weer een pré.

Narooma naar Bombala

De ochtend begon bewolkt en winderig. Dus helaas geen snorkel weer voor Montegue. We hebben ook niets meer vernomen van onze schipper.

Wij zijn anders dan de planning verder naar beneden gereden. Langs de kust waar het zowaar weer iets meer open trok. Wat op het strand gelopen op verschillende plaatsen. Tilba bezocht wat een oud historisch dorpje, 1 weg, is. En toen het binnenland in, de bergen door. Op naar Bombala. Bombala is DE hoofdstad voor het vogelbekdier. De kreken stromen over met deze dieren dus dat willen wij zien. Op de weg er heen zagen wij nog een liggende Kangoeroe, Walibi en Lyrebird. De laatste is een soort fasant maar dan net iets sierlijker. Deze rende de weg over voor onze auto langs. Nooit verwacht dit dier te mogen zien.

Nu zitten we in de brandende zon te wachten tot deze onder gaat met krijsende Kaketoes om ons heen. Op zoek naar het Vogelbekdier.

Fitzroy falls, Hayms Beach in Jervis Bay en Narooma

Gisteren begonnen met de Fitzroy falls. Om 9 uur waren wij daar en ook de enige. Zelfs de mevrouw van de winkel was er nog niet, die reed achter ons aan blijkbaar. Helaas was het slecht weer maar bij de waterval stopte het heel even. Wij de 200 meter lopen en kwamen aan bij een groot wit gat recht voor ons. Volledig in de wolken. Keken we naar links zagen wij gelukkig wel de waterval en de hoogte waar je op stond, zo’n 90 meter. Maar de rest van het uitzicht was wit. Een mooie waterval maar met de bergen en vallei voor je zou het veel meer indruk maken (zagen we op internet).

In de kreek zouden ook Vogelbekdieren moeten zitten dus daar nog even gekeken. Ook zij vonden het weer maar niets.

Volgens halte was Jervis Bay. Om exact te zijn Hayms Beach. Volgens de kenners het aller witste strand van de wereld. Dus wij moeten dat keuren. Parkeren de auto en de zon gaat schijnen. Tja, keuren kan je niet in de bewolking doen. En zonder zonnebril is het echt niet te doen. Geen heel erg mooi strand maar wel erg wit en fijn. Hier een klein uurtje de zee in gelopen en wat gewandeld. En toen begon het weer te regenen.

Onderweg naar Narooma nog kort gestopt in een oud mijnwerkers dorpje en een Anglicaans kerkje. Maar van het dorpje was weinig over anders dan winkeltjes met bende.

Ondertussen was het halverwege de middag en in Narooma. Dit dorp is voor ons om naar Montegue eiland te gaan. Hier kan je snorkelen met zeeleeuwen en het water is er zeer helder. Maar het weer zit ons weer niet mee. Ondanks dat de zon weer scheen is het te winderig op zee. Zaterdag is ook al gecanceld en misschien zondagochtend.

Eind van de dag sloten we af in stijl, regen regen en regen. De uren dat het mooi was hebben wij er wel van geprofiteerd.

Zaterdag uitgeslapen en naar Australië rots gegaan. Een gat in de rotsen welke op Australië lijkt. Hier lagen ook Zeeleeuwen, wat je rook. Verder aan de haven de Pijlstaart roggen bekeken. Deze hebben een wijdte van 2 meter. En die zwemmen op 10 centimeter van de kant. Omdat het water zo helder is konden we deze goed fotograferen onder water. Snorkelen was door de stroming te gevaarlijk maar zo ging het ook. Ondanks de bewolking en regen is het hier nog altijd boven de 20 graden dus wel lekker.

Hervey Bay, Brisbane en terug in Sydney naar het zuiden via Kiama

Ondertussen zitten we in Kiama onder Sydney. De dag van vertrek uit Agnes Water eindigde in Hervey bay. De rit was een aantal uur. Landschap met veel bossen, ontbossing en landbouw waaronder suikerriet. De omgeving boven Brisbane is op een paar uitzonderingen na, zoals de kust en Noosa National Park niet heel erg bijzonder. Hervey bay is een kustplaats met mooi strand en een kilometer lange pier, die niet op instorten staat. Hier hebben we in de zon gelopen. Wat gewinkeld en geslenterd.

1 maart naar Brisbane om onze vlucht naar Sydney te halen. Na circa 300 kilometer vanaf Hervey bay kwamen wij bij Lone Pine Koale Sanctuary aan. De naam doet vermoeden dat het een opvang is voor Koala’s die worden klaargestoomd om weer in het wild uitgezet te worden. Maar dit is het niet. Het is een dierentuin met dieren in Australië. Koala’s in kleine plukken bijelkaar en je kan er mee op de foto. Grappig maar achteraf de vraag of de Koala’s dit ook leuk vinden. Ze geven overigens geen kick. Voordeel is wel dat we nu de Cassowary (Kasuaris in NL) in levende lijve hebben gezien. Deze vogel is zeer zeldzaam. Verder de Dingo en nogmaals de Duivels.

De avond overnachtte wij bij Jenny en Russell. 2 rijke mensen met een zwembad in de tuin in Brisbane. Dichtbij het vliegveld.

Vandaag de vlucht naar Sydney. Gerucht ging dat het noodweer zou zijn in Sydney en er vluchten uit zouden vallen. Wij waren vroeg, 6.15 uur, op het vliegveld. Iemand van Qantas heeft ons geholpen, zonder extra kosten, onze te zware koffer gratis in het vliegtuig te krijgen en een eerdere vlucht te nemen. In plaats van 8.35 vlogen we om 7.00 uur. En waren om 9.45 uur in Sydney. Een vlucht van ruim een uur (oplettende lezer ziet enige vertraging en een uur tijdsverschil).

Auto ophalen en rijden. Nadat eindelijk de navigatie het deed hebben we de Scenic Ocean Drive gereden. Met ver gezichten langs de kust, stranden, tropische wouden en een Klif brug. Het laatste is een auto weg langs de klif gebouwd met een brug van 665 meter lang. De bossen waar wij doorheen reden hadden zeer veel contrast in de basten en groen van de bladeren. Zeer bijzonder. Hopelijk komt dit ook zo over op de foto’s.

De stop voor de nacht is dus in Kiama. Een badplaats met weer mooie kliffen en parken. Lastig om een betaalbaar hotel te vinden. Maar als je het schilderwerk achterwege laat is het te doen. In Kiama weer een blowhole bekeken en op de weg er naar toe een soort Rat Kangoeroe gezien. Almar had het dier in de lens maar de lens zette zich scherp op het hek en niet het dier. Zeldzame kans verkeken voor een goede foto van deze rat achtige kangoeroe (of andersom). De naam is ons nog niet duidelijk.

Tin Can Bay dolfijnen, Rainbow beacht en Agnes Water

24 februari 2017

De ochtend meldden wij ons bij de wilde dolfijnen die in de baai leven, de Humback dolphins (NL zelf maar even googlen, dat hebben we nu niet). Deze worden iedere ochtend gevoerd. Het eerste uur, vanaf 7.00 uur krijg je zeer interessante informatie over hoe ze heten, wie de vader van wie is (hoe weten ze dit?), wie er gevochten heeft met een stierhaai, hoe oud ze zijn en dat je je handen moet ontsmetten wanneer je in het water wilt staan op ruim een meter afstand van de dieren…….?? Goed, het zijn vrijwilligers en zij hebben wat te doen. Het was best saai. Maar de dolfijnen kwamen wel dichtbij omdat ze die mensen goed kennen. Of willen ze misschien stipt om 8.00 uur eten? Precies om 8 uur mochten wij de dolfijnen voeren. Ieder kregen we 1 visje. Voordeel voor ons was dat wij een moeder met jong het visje mochten geven. Leuke ervaring.

Even ontbijten en naar het dorpje Rainbow beach. Hier een zeer mooi strand en snelweg. De snelweg dan wel over het strand. Eerste stop was de oprit naar de boot richting Fraser Island. Wij zijn niet op dit eiland geweest maar hebben het wel zien liggen, telt voor ons ook. De oprit was voor 2 terrein auto’s in werkelijkheid ook hun eerste stop. Deze stond tot aan hun assen vast in het mulle zand.

Onze volgende stop was in het plaatsje Rainbow beach zelf. Ook hier een mooi strand en rotsen. Het strand wordt ook hier gebruikt als snelweg. Aangezien het vloed begon te worden kregen wat auto’s moeite om langs te rijden.

Hoger op de rotsen had een zeer grote en beige kleurig duin zich ontwikkeld. Als je daar opliep leek het net alsof je in een woestijn liep, Carlo Sandblow genaamd. Met weidse uitzichten over de oceaan en de baai waar Tin Can bay aan ligt. Over deze duin gelopen met de felle zon boven ons.

25 februari 2017

Op weg naar de Great Barrier Reef (GBR). Volgens onze voorspelling wordt het de komende dagen slecht weer. Regen maar wel 30 graden. 30 graden is het bij ons al vanaf dat we geland zijn in Brisbane.

Helaas een bericht ontvangen dat de boot naar de GBR waarschijnlijk afgelast gaat worden in verband met hoge golven en te sterke wind. Maar wij hebben al overnachtingen geboekt dus opweg naar Agnes Water. De weg vanaf Tin Can bay naar Agnes Water en Town of 1770 stelt niet veel voor. Daarvoor hoef je het niet te doen.

Het bericht komt binnen dat de komende dagen geen boten naar de GBR gaan, de afgelopen dagen ook al niet door de wind. Helaas voor weinig naar Agnes Water gegaan. Nu maar genieten van het weer, ruim 30 graden, heel licht bewolkt en gelukkig voldoende schaduw onder de bomen en ons safaritent (met airco!).

In Town 1770 is Captain Cook als eerste aan land gekomen. Hier staat een monument ter ere aan zijn landing. De kust is hier erg mooi met kliffen, goud gele stranden en zandbanken en bossen. We hebben besloten eens 2 dagen rust te gaan houden, zwemmen in het warme zeewater als we durven en proberen wat te kleuren.

26 februari 2017

Je zou niet zeggen dat het gevaarlijk weer is op zee. Hier een lichte bries, strak blauwe lucht en ruim 30 graden. En wij maar denken voor het weekend dat de pl%#$is uit zou breken. Helaas geen GBR. Dus van de nood een deugd gemaakt. Een strand vakantie van een paar dagen. Eerst eens uitgeslapen. Toen rustig ontbeten en van de vertrekkende buren genoten. Wat een uitzicht hebben we nu. We zien de zee.

Na het ontbijt rustig een strandwandeling gemaakt. Een breder zand dan in Scheveningen, een schoner strand dan in Bergen en zeker heeeel veel rustiger dan in Zandvoort. Wat een schoonheid. En het water? Wel koud hier, volgens de borden 26 graden, brrrrrrr.

Na de lunch wat rond gereden door de omgeving, we konden het toch niet laten. Volgens een Australische meneer hebben wij “itchy feed”, wij willen reizen. Wij zullen er mee leren leven.

De omgeving bracht ons naar een strand waar nog 2 mensen waren. Wij waren in de veronderstelling dat het “Cinnamon beach” heette. De kleur van het strand leek er ook erg op. Ook hier weer wat rond gelopen en genoten. Bij het afgaan van het strand nog maar een op het bord gekeken. “Chinaman beach”….. bijna.

Wij waren toe aan wat Kangoeroes. In de buurt zou een opvangtehuis zijn. Daar naar toe. En voor de deur zaten daadwerkelijk Kangaroes. En verderop in een tuin lagen er nog een paar onder een boom. Dit was voor ons een sein om eens te gaan kijken bij zonsondergang. Maar eerste…….. de zee in!

Hadden wij al geschreven dat het zeewater 26 graden is? Nou het is hier 26 graden in het water. De golven namen we voor lief en wat een rust hier. Weekend is weer voorbij voor de Australiërs.

Zon zakte langzaam en wij naar de auto. Navigatie aan naar de Kangoeroe plek. De eerste tuin die wij benaderde 18 Kangoeroes! Inclusief mam en jong in buidel (zullen zo bekijken of de foto gelukt is). Hier een half uur staan kijken. Toen werd het langzaam donker. Terug naar onze tent. Maar dit gaat niet snel wanneer er in iedere tuin Kangoeroes staan. Een werkelijk Kangoeroe walhalla is deze straat. Als je in de buurt bent ga naar: Innamincka Way 312 in Agnes Water (sorry voor het verstoren van de rust eigenaar van dit huis) en rij de weg af. Fantastisch! Ze staan echt overal.

Wij gaan diertjes over een hek tellen als we slapen en dat zullen geen schaapjes zijn.

27 februari 2017

Australië 2017, op een camping in een safaritent. Best oké. Maar geen wifi, dat valt te overleven (foto’s komen dus later). Maar boerende mannen is zo’n afknapper volgens Sabrina. En waren ze nou ook alleen in de 20 of 30 maar zelfs ruim in de 60 kunnen er wat van. De Aussies staan bij ons zeker niet met stip op 1 bij meest vriendelijke en sociale soorten. Over het algemeen reageren ze kortaf en ongeïnteresseerd. En manieren hebben ze blijkbaar ook beperkt.

Maar dat mag de verdere pret niet drukken. Vandaag langs Miriam Vale geweest. Aardig persoon? Nee, het is een gehucht 60 kilometer verderop. Waarom wij er heen gingen weten we ook niet. Maar het heeft wel iets opgeleverd. In dit dorp hebben ze een park aangelegd, 300 meter lang en 100 meter breed voor de Baardagaam, Echidna en wat vogels. Grappige is dat de Vleerhonden het volledig hebben overgenomen. Het park is zelfs met metalen hekken afgezet. Wij hadden in Sydney de hoop deze dieren te kunnen zien in het park. Deze waren alleen een aantal jaren geleden verjaagd. Maar bij Miriam hebben ze er, volgens een Australiër, miljoenen. En dat blijkt ook zo te zijn. Alle bomen in het parkje volledig overbevolkt met Batmans.

De middag doorgebracht in zee, hadden we al gemeld dat deze 26 graden is?

Aankomst Brisbane, Caloundra, Sunshine coast en Noosa National Park

22 februari 2017

Afgelopen zondag waren wij nog door het plaatsje Sheffield gekomen. Dit is een oud dorpje met schilderingen op de muren en winkelstraat die ouderwets aandoet. De foto’s hebben we opgeladen.

Gisteravond ontdekten we dat we vandaag om 6.30 uur het vliegtuig naar Brisbane moesten hebben. Wij dachten 8.30 uur ongeveer. Maar dat is pas over ruim een week richting Sydney. Dit betekende dus om 3.30 uur op.

Op tijd vertrokken we naar Melbourne. In Melbourne kregen we zomaar 1 uur vertraging omdat een passagier batterijen uit zijn koffer nodig had. Probleem was alleen dat we met zijn allen klaar stonden voor vertrek en de koffer diep in het ruim lag. En bedankt! Gelukkig hadden wij geen overstap meer dus konden meteen onze auto in beslag nemen.

Nu zitten we in Caloundra, zwaar bewolkt en 30 graden. De lucht trekt nu om 17.00 uur enigszins open.

23 februari 2017

Lekker uitgeslapen en om 8.30 uur, na iemand van het hotel gevonden te hebben, konden we vertrekken. Op naar Noosa National Park.

Wat een drukte hier ten opzichte van Tasmanië. We moesten echt even bij komen. En heel mooi was de weg gisteren van Brisbane naar Caloundra echt niet. Een lelijke snelweg. Dus vandaag hadden we een weg langs de kust ingepland. Maar dan moet de navigatie niet een paar meter van te voren zeggen “Hier linksaf”. Want dan kunnen er rare dingen gebeuren. Volgende afslag, na 10 kilometer en dan maar af.

De weg langs de kust was al iets rustiger en zeker mooier. Even gestopt om de voeten in de Koraal zee onder te dompelen. Een ruim wit zandstrand en niet heel veel anderen.

Toen verder naar Noosa heads, het dorp aan het begin van Noosa NP. En druk! Parkeerplaats was volledig vol. In de wijk op 5 minuten lopen vonden we een parkeerplaats. Volgens een Portugese waar we koffie dronken was het nu rustig. Voor ons een reden om dit park in het weekend te mijden. De drukte kwam door de vele surfers. Maar volgens ons waren de golven niet echt hoog.

Wij waren voor een andere reden dit park in gegaan. Hier zou de Koala zich redelijk eenvoudig laten zien. Langs het wandelpad aan de kust. Laat deze nou afgesloten zijn! Wij een “detour” genomen, ook hier was het druk en niet leuk om te lopen. Erg saai en ver van de kust vandaan. Omgedraaid en het park uitvluchten was ons idee. En daar was hij of zij ineens. De gezochte Koala. In een boom aan het rusten. Voor ons de gelegenheid om foto’s te nemen. En dat hebben we ook gedaan.

Na het foto moment nog een pad gelopen door het bos van Noosa NP waar wij niemand zijn tegen gekomen behalve grote bomen, een paar vogels en grote hagedissen, Iguanas.

De dag eindigde in Tin Can bay, de naam is al interessant (het dorp minder….). Wij kwamen aan bij ons vermeende overnachting adres. Een vies uitziende lodge met even zo gasten aan het bier, luid lallend en muziek uit de auto. De radio in de pub stond ook aan en de vloer kleefde aan onze slippers… Wij schrokken beide van de aanblik, wat een goor gebouw. Bij de bar gaven we aan dat we een reservering hadden. Gelukkig vroeg mevrouw Flodder of we in het Motel of de Backbacker moesten zijn. Wij in koor: “Het Motel”. “Dan moet je om de hoek zijn”. Hier staan net uitziende grijze huisjes, gras gemaaid en verzorgde parkeerplaats. Hier kenden zij godzijdank onze naam. Wat een opluchting voor de komende 2 nachten!